شقایق سیاه

دوباره؟؟؟

rockguitar — Tue, 27 Jan 2009 08:35:10 GMT

یه دفعه یه نفر بعد از دو سه سال سر و کله ش پیدا میشه!!!

البته نه به این معنی که تصمیم دارم اینجا چیزی بنویسم ... شایدم به همین معنی که میخوام اینجا چیزی بنویسم ...

rockguitar — Sun, 24 Dec 2006 03:48:18 GMT

-تق تق تق تق !!

-کیه؟

-با صاحب اینجا کار دارم

-نیستش

-کجاست؟

-رفته پا بچسبونه!!!

-از کی تا حالا راکر ها هم پا میچسبونن؟

-فعلا که راکر مملکت!!!!تا اول اسفند مشغول پا چسبوندنه!!!! برو بعدا بیا...

-shit....

خداحافظ متال؟؟؟؟؟

rockguitar — Tue, 28 Nov 2006 10:40:48 GMT

این متن رو در جواب یکی از دوستان که دوره ی متال تموم شده و سر اومده نوشتم و تو یه سایت گذاشتم گفتم اینجا هم بزارمش شما هم بخونین و نظر بدین....

خیلی وقت بود میخواستم در این مورد یه مطلب بنویسم اما بهانه ی خوبی نداشتم چه اکثر کسایی که این بحث رو مخصوصا تو این سایت عنوان میکنن شناخت درستی از هنر ندارن و برای مقاصد دیگه مثلا تقابل رپ و متال این بحث رو عنوان میکنن که خوب ارزش جواب دادن نداره...اما حالا که تو این بحث رو عنوان کردی بهانه ی خوبیه که چند کلمه ای راجع بهش حرف بزنیم....

انسان جمع یک سری از احساسات و اندیشه های پیش فرضه!!!!که با توجه به ظرف لایتناهی خواسته هاش همیشه در صدد پاسخگویی به این احساسات و نیاز ها بوده و معمولا هم بهترین راه رو همیشه هنر جلوی پاش گذاشته...چند مثال کلی و بعدش چند مثال جزیی تر راه رو روشن تر میکنه:

انسان همیشه نیاز به تحرک داره و برای پاسخ به این نیاز رقص بوجود میاد(اشتباه نکنید نفس ورزش تحرک نیست بلکه اون پاسخی به نیاز سبقت و برتری جوییه انسانه...)

یکی از احساسات قوی انسان بازی کردنه!!!چیزی که تو بچه ها به خوبی معلوم و مشهوده و این احساس چیزیه که تا آخر عمر از انسان بیرون نمیره و برطرف نمیشه برای همین تئاتر بوجود میاد و متعاقبا سینما و عده ای از بازی کردن لذت میبرن و عده ای از بازی دیدن!!!!

مثال از این دست خیلی زیاده اما مثال های جزیی تر که میتونه مبحث مارو بهتر پوشش بده....

یه سری از اسامی هستن که برای یه سری از هنر ها انتخاب شدن در حالیکه اون هنر یا اون پاسخ به نیاز از بدو خلقت تو انسان بوده و فقط با توجه به شرایط دوره ای اسمی روش گذاشته شده...انسان در پاسخ به نیاز رویا بینی همیشه در حال خلق صحنه های رویایی بوده و هست و خواهد بود از دیوار غار ها گرفته تا کتیبه های تاریخی و کتب دینی مثل قران همه حاوی صحنه های بدیع و خلاق رویایی هستن که این نیاز انسان رو برآورده کنن مثل کشتی کوروش با اون دیو رویایی تو تخت جمشید یا مثلا خوابی که یوسف به روایت قرآن میبینه که هفت گاو لاغر هفت گاو چاق رو میخورن یا خیلی از قطعات شاهنامه و ....تمام اینا صحنه های رویایی نابی رو خلق میکنه که شاید نقاشی های دالی یک هزارم اونا هم نباشه اما چرا کسی به این آثار بدیع رویایی سور رئال نمیگفته؟؟؟در حالی که الان بر طبق معیارهایی که برای سور رئال تعیین میکنن همه ی اینا توش جا میگیرن!!!پس میبینیم سوررئال یه اسمه یه زمونی اومده یه زمونی رفته اما این هنر رویا پردازی بشر همیشه بوده و هیچوقت کهنه نشده...

اعتراض یکی از مشخصه های اصلی انسانه و هیچوقت تو هیچ روزی از کل تاریخ!!!یاد نداریم که انسانی اعتراض نکرده باشه!!!یه نگاه با ساز کمانچه بندازین ببینین عجب اعتراض دیوانه کننده ای داره یا یه نگاه به رباعیات خیام که در نهایت سیاهی و اعتراض به کل بشر سروده شده(ای چرخ فلک خرابی از کینه ی توست بیداد گری شیوه ی دیرینه ی توست ای خاک اگر سینه ی تو بشکافند بس گوهر قیمتی که در سینه ی توست)از این دست اشعار تو همه ی جهان پیدا میشه که نشان برهنه ترین اعتراض شاعرش به کل نظام هستیه!!!این اعتراض با توجه به رویداد های وحشیانه ی قرن اخیر به اوج خودش میرسه و سیاه تر میشه (وقتی آثار شخصی مثل کافکا رو میخونید متوجه میشید عمق اعتراض یه انسان تا کجا میتونه باشه)و متعاقبا در دهه های اخیر برای این پاسخ به نیاز اعتراض اسمی گذاشته میشه: متال!!!!(راک پلی بود برای اوج اعتراض که همون متال باشه در واقع راک بستری برای به وجود اومدن اوج اعتراض بشر بود نه پدر متال)خوب حالا با توجه به اینا که گفتم کسی هست که بگه متال مال سه دهه پیشه و الانم داره میمیره؟؟؟در حالیکه صدای سازی مثل کمانچه یا دودوک یا اشعار خیام و دیگر شاعران معترض مصداق بارز متال و هدف متاله....این مهم نیست که اسمی بمیره قضیه وقتی مهم میشه که رسمی یا اصلی در حال مرگ باشه که خوب مطمئنا با سابقه ای که رسمی مثل متال داره(به قدمت اعتراض انسان)هیچ زمان مرگش رو ما نمیبینیم حتی اگر یه روزی انسان مسخ هم بشه بازم دست از اعتراض بر نمیداره(نمونه ی بارزش همین رمان مسخ فرانتس کافکا)به نظر من متال هیچ وقت نمیمیره و خودش رو در اشکال دیگه ای از هنر بروز میده...

حالا میرسیم به بحث موسیقی:

قبول دارم که دوره ی تشکیل بند و گروه و آوازهای خشن و سولو های سی ثانیه ای و تنظیم های خطی سر اومده و دیگه نیاز اعتراض انسان با این چیزا بر طرف نمیشه اما نفس موسیقی متال هنوز هم جای صد ها سال کار داره برای بر آورده کردن نیاز بشر چه این قویترین راه و اوج اعتراض بشر به خودشه(البته منظورم موسیقی اصیل متاله نه اشعار و موسیقی های احمقی که تو این مورد مد شدن و به حاشیه کشیدنش مثل بلک متال با اشعار مضحک شیطان پرستی یا love metal گرو هی مانند him که اصلا چیزی در موردش گفته نشه بهتره...)

به هر جهت با توجه به سیستم دنیا که داره به سمت یه لیبرالیسم شدید و اومانیسم پیش میره سولو آرتیست ها هم ارزش بیشتری پیدا میکنن و از این به بعد این تفکرات یه شخصه که متال رو میسازه نه یه گروه و یا خواسته ی قشر بزرگی از مردم...کما اینکه میبینیم سولو آرتیست های متال بعضا موفقیت های عظیمی تو ارائه ی کاراشون پیدا میکنن و بعضا کارایی عرضه میشه که چه از لحاظ هنری و حسی چه از لحاظ تکنیکی و فرم چیزی از موسیقی کلاسیک اروپا در قرن های 17 و 18 کم نداره و این مطلب به ما یاد آور میشه که موسیقی متال دقیقا داره راه موسیقی کلاسیک و رنسانس اروپا رو طی میکنه(نوابغی مانند موتزارت و هایدن و بتهوون دقیقا زمانی ظهور کردن که به عقیده ی خیلیا عمر موسیقی باروک و رنسانس تموم بود و باید باهاش خداحافظی میشد اما اگر توجه کنیم بهترین و بدیع ترین آثار در همین زمان به جا موند حالا چه اهمیتی داره که اسمش رو عوض کردن و گذاشتن کلاسیک!!!!مهم نفس موزیک بود که با همین آخریا جاودان شد)حالا اسم متال رو هم از این به بعد بزارن قلی!!!!مهم اینه که تازه داره به بلوغ میرسه و میره که آثاری رو خلق کنه که دویست سیصد سال دیگه بگن وای پسر چه نوابغی بودن کسانی که این آثار رو خلق کردن!!!!!(مثل زمانی که راک تو دهه نود به نهایت بلوغ خودش رسید و آثاری مثل high hopes,forgotten,for the love of god و ....خلق شدن...)

به هر حال کلا با تموم شدن و منسوخ شدن یه هنر یا یه مکتب که برای پاسخ به نیاز انسان به وجود اومده مخالفم اما اگر میخوای ملموس ترین مثال رو در مورد متال ببینی مقایسه ش کن با مکتب سوسیالیسم که اول برای نیاز برابری انسان ها بوجود اومد و از کوروش و پسرش بردیا شروع شد و با مزدک به اوجش رسید و توسط مارکس مدرن شد و با کسی مثل تروتسکی به ورطه ی عمل رسید ولی بعد خر مغزی مثل لنین و اسلافش گند زدن به قضیه و منحرفش کردن و تبدیلش کردن به یکی از منفورترین ایسم های تاریخ ولی در نهایت بعد از کشمکش ها و افول ها و صعود ها در نهایت ناجی میلیارد ها چینی شد و به نظرم الان به درد بخورترین ایسم دنیاست....فقط به شرطی که حواشی دین ستیزی و گوسفندیش فاکتور گرفته بشه(که دقیقا چینی ها همین کار رو کردن...)متال هم در نفس عمل دقیقا همین بود که بعد به گند کشیده شد و با عقده ای بازی یه مشت دیوانه از راه به در شد مذهب ستیزی و دلقک بازی واردش شد ولی یواش یواش این گند ها پاک میشه و تازه داره به درد بخور میشه و بستری میشه برای عرضه ی هنر نابی که به اعماق انسان ربط داره....

به هر جهت این طرز تفکر من راجع به هنر و مخصوصا متال بود تا نظر شما چی باشه...

تا بعد...

rockguitar — Fri, 20 Oct 2006 10:55:03 GMT

سلام

دیشب از طریق مونوفوبیک رفتیم تو بند و بساط!!gearجدید جناب جان پتروچی!!!!

حالا بگذریم از همه ی امپ ها و یونیت ها و گیتار جدیدش اما یه چیز خیلی نظر من رو جلب کرد و خیلی خیلی حال کردم!!!!

من همیشه معتقد بودم که صدای metal zone خیلی عالیه و دیستورشنش یکی از بهترین دیستورشن هاییه که تا حالا شنیدم اما هیچ وقت نمیدیدم نوازنده ای استفاده کنه(نوازنده ی معروف!!)حالا دیشب دیدم که جان پتروچی یکیشو به set upش اضافه کرده حالا باید دید میخواد چه استفاده ای ازش بکنه ولی در نوع خودش خیلی برام جالب بود...

mt2 rules!!!

تا بعد...

بررسی انواع پیکاپ

rockguitar — Sun, 01 Oct 2006 22:57:56 GMT

سلام

صدای گیتارالکتریک از چندین فیلتر میگذره تا چیزی بشه که ما میشنویم قبلا در مورد چوب گیتار صحبت کردم حالا میخوام در مورد پیکاپ حرف بزنم . در مورد پیکاپ بر خلاف چوب دوستان زیادی حرف زدن و توضیح دادن به همین دلیل من زیاد تخصصی وارد ساختمان پیکاپ و طرز کارش نمیشم و سعی میکنم این مقاله بیشتر کاربردی باشه تا تئوری تخصصی...

یه زمانی یه بابایی کشف کرد که اگه یه سیم رسانا تو یه میدان مغناطیسی ارتعاش کنه صدایی تولید میکنه که میشه تقویتش کرد اون بابا که احیانا لئو فندر هم بود بنای ساخت اولین گیتار های الکتریک دنیا رو گذاشت و اون آهنرباها رو هم تو گیتارهاش تعبیه کرد که امروز ما اونا رو به اسم پیکاپ میشناسیم.

پیکاپ ها آهنرباهای دائمی یا موقتی هستن که بوسیله ی سیم پیچ ساخته میشن (در مورد سیستم سیم و پیچ و هسته هم که احتمالا همه یه چیزایی تو علوم راهنمایی خوندین!)

تقسیم بندی پیکاپ ها:

پیکاپ ها چند نوع تقسیم بندی مختلف دارن مثلاactive یا pasive بودنشون یا single coil وhumbocker که با هم بررسی میکنیم.

1-تقسیم بندی پیکاپ از لحاظ اندازه ی سیم پیچ:

الف)سینگل کویل:

این پیکاپ ها از یه ردیف سیم پیچ تشکیل شدن و و به صورت باریک و تکی دیده میشن . از لحاظ صدادهی صدای تیز تر و در عین حال ضعیف تری ایجاد میکنن که احیانا با نویز بیشتر هم همراهه و تو بند(bend)های بلند به دلیل اینکه سیم از میدان مغتاطیسی اونا خارج میشه افت صدای زیادی ایجاد میشه که معمولا برای سبک های هارد راک و متال مناسب نیست در عین حال صدای کلین و اسموت خیلی خوبی دارن که برای سبک های بلوزی و جزی بهتر جواب میدن .

ب)هامباکر:

این نوع پیکاپ یا از دو سیم پیچ مجزا ولی چسبیده به هم یا یک سیم پیچ بزرگتر به اندازه ی دو سیم پیچ سینگل تشکیل میشن که به صورت دو تا سینگل کویل کنار هم دیده میشن در حالی که کل اون مجموعه رو یه پیکاپ هامباکر میگن .این نوع پیکاپ صدای چاق تر و تیره تر و در عین حال قوی تری دارن و نویزشون هم به مقدار قابل توجهی کنترل شده .

تقسیم بندی از لحاظ نوع عملکرد:

الف)پسیو:

این پیکاپ ها آهنرباهای دائمی هستن که به وسیله ی یک سیم پیچ دور یک هسته ی نارسانا تشکیل شدن مثل سرامیک و برای عملکرد احتیاجی به تقویت ندارن(خودبخود میدان مغناظیسی دارن)

ب)اکتیو:

این پیکاپ ها آهنرباهای غیر دائمی و در واقع الکرتیکی هستن که همونجور که میدونین به وسیله ی نیروی الکتریسیته تولید میدان مغناطیسی میکنن به همین دلیل هم باید به وسیله ی باتری های کتابی 9 یا 18 ولت تغذیه بشن و تولید کننده هاشون میگن که این پیکاپ ها نویز کمتری دارن و در عین حال به دلیل اینکه تقویت کننده دارن بیشتر حواس سازنده های اونا به صدای زیباشون بوده تا تقویت!!!!!البته به نظر من این فقط یه ادعاست!!!

این پیکاپ ها اکثرا روی کلین هم دیستورشن دارن و کلا کلین خوبی ندارن و روی دیستورشن هم که تقویت میشن صدای خیلی خیلی قوی تری ایجاد میکنن که بیشتر به درد سبک های خشن تر متال و بیشتر به درد ریتم نوازی میخورن.

مهمترین مسئله تو یه پیکاپ ولتاژ خروجی اون پیکاپه که مقدار گرمی و تیزی صدا و تا حدودی جنس صدارو معلوم میکنه پس برای خرید یه پیکاپ شما احتیاج دارین ولتاژ خروجی رو بدونین و اینم بدونین که هر چی خروجی یا به قولی output بالاتر باشه صدای پیکاپ گرمتر و خشن تره!!!!!

چیز دیگه ای که باید بدونین اینه که پیکاپ هایی که نزدیک بریج نصب میشن دارای output بالاتری هستن و برای سولوهای تیز تر و احیانا ریتم استفاده میشن و پیکاپ های نزدیک نک صدای گرمتری دارن و معمولا برای آرپژ ها و سویپ ها و ترمولو پیکینگ ها و همچنین صدای کلین استفاده میشن...

خوب حالا یه کم کاربردی تر بحث کنیم:

پیکاپ های مختلفی توی دنیا وجود دارن اما سه چهار برند معروف هستن که تمام نوازنده ها از اینا استفاده میکنن و ما هم به معرفیشون میپردازیم!

dimarzio

seymour duncan

emg

bill lawrence

1-دی مارزیو:

امر خطیر تولید پیکاپ یکی از مسائلیه که فعلا امریکایی ها توش حرف اول رو میزنن و هنوز ژاپنی ها به گرد پاشون هم نرسیدن!!!!این کمپانی هم یکی از معتبرترین کمپانی های تولید پیکاپ دنیاست و پیکاپ های متنوعی تولید میکنه که خوب اکثرا هم پسیو هستن نوازنده های بزرگی از این پیکاپ ها استفاده میکنن به این ترتیب:

استیو وای :

مدلهایی مثل steve special یا evoulotion که اصولا high out put هستن و صداهای تیز و گرمی تولید میکنن که از پرطرفدارترین پیکاپ های دنیا محسوب میشن.

جو ساتریانی:

مدلهایی مثل fred یا paf joe که اصولا medium out put هستن و صداهای لطیف تری تولید میکنن...

پل گیلبرت:

مدلهای مثل paf pro یا paf classic که بازم صدای نرمتری تولید میکنن و یه جورایی vintage حساب میشن...

اینگوی مالمستین:

که از مدلهای سینگل مخصوص خودش استفاده میکنه که high output برای بریج و medium برای نک هستن ...

جان پتروچی:

که از مدلهایی مثل steve special و یکی دو مدل دیگه مخصوص خودش استفاده میکنه که خوب یه جورایی high به حساب میان...

آرتیست های دیگه مثل اندی تیمونز و بیلی شیهان و ...هستن که از این برند استفاده میکنن

از مدل های خیلی خوب این برند هم میشه tone zon , steve special , super distortion , x2n(very high out put for metal!) رو برای بریج وair norton , psf pro و ... رو برای نک نام برد.

2-سیمور دانکن:

یکی از معروفترین و قدیمی ترین تولید کننده های پیکاپ که بر خلاف دی مارزیو که مال سولو آرتیست هاست اکثر لیدر های دنیا از این پیکاپ استفاده میکنن و اکثر کارای جاودانه ی متال رد پای این پیکاپ رو دارن. پیکاپ های high out put بیشتری نسبت به دیمارزیو داره و چند مدل اکتیو هم داره که بد نیستن!

آرتیست های استفاده کننده از این برند هم اینا هستن:

جرج لینچ:

با مدلهایی مثل sh6 تو سالهای اول و sh12 screamin demon در سال های بعد که این مدل سیگنچر خود جرج لینچه و هر دو هم تا حدودی high out put به حساب میان.

رندی رودز:

با مدل sh6 duncan distortion که یکی از معروفترین مدلهای این برنده و صدای گرمی هم داره.

مارتی فریدمن:

مدلهایی مثل sh4 jb که تا حدودی مدیوم هستن ولی صدای زیبایی دارن

دیو ماستین:

مدل هایی مثل sh4 و sh6 و چند مدل هم که خودش طراحی کرده و تازگی ها هم که از انواع اکتیو این برند استفاده میکنه...

سلش:

مدل هایی مثل alcino رو استفاده میکنه که مدیوم به حساب میان

دیمبگ دارل:

sh13 dimebucker و sh1 59 که اولی سیگنچر خودشه و very high out put به حساب میاد و از لحاظ خزوجی با x2n و پیکاپ های اکتیو برابری میکنه...

بزرگان دیگه ای هم مثل گیتاریست های kiss و lamb of god و aerosmith و.... از این برند استفاده میکنن و بهترین مدلهای این برند هم sh 12 , sh6 , sh4 , sh13 برای بریج و sh 1 , sh 2 و ... برای نک هستن...

3-ای ام جی:

بزرگترین و معروفترین تولید کننده و مبتکر پیکاپ های اکیتو این کمپانیه و شهرتش هم فقط به خاطر پیکاپ های اکتیوشه

کرک همت:

emg 81 که خوب very high out put به حساب میاد

جیمز هتفلد:

emg 81

زاک وایلد:

emg 81 و emg 85

دیوید گیلمور:

که مدل های سینگل مخصوص به خودش رو داره

الکسی لایهو:

emg 81

مارک نوفلر:

که اونم از سینگل ها و هامباکر های مخصوص خودش استفاده میکنه...

معروفترین پیکاپ این برند emg 81 هستش که خروجی خیلی بالایی داره و صداش هم خیلی تیز و بیسیه و به نظرم برای ریتم مناسب تره تا لید!

4-بیل لاورنس:

این اسم در واقع اسم یه شخصه!!!!و از این دست اشخاص زیادن که خوب معمولا گمنام هم هستن و من معروفترینشون رو گفتم که پیکاپ رو به صورت دستی و سفارشی میسازن و به نظر خیلیا پیکاپ های خوبی هستن ولی گیر آوردنشون خیلی سخته و تقریبا به زحمتش نمیارزه...

آرتیست هایی هم که از این برند استفاده میکنن کم هستن و مثلا میشه دیمبگ دارل و دیو ماستین رو نام برد که اونم همیشگی نیست...فقط میخواستم بگم که پیکاپ رو هم به صورت دستی میسازن!

چند تا پاورقی:

چیزی که شما به عنوان صدای گیتار یه نوازنده میشنوین فقط صدای پیکاپ نیست و یه چندهزار دلاری خرجش شده پس فکر نکنید فقط با یه پیکاپ صدای بر فرض مثال استیو وای یا کرک همت رو بدست میارین...

به جای توجه به جنس صدای نوازنده ها به خواسته ی خودتون توجه کنید که مثلا یه پیکاپ با ولتاژ خروجی بالا میخواید یا پایین یا مثلا پیکاپی با صدای گرم میخواید یا تیره و خشن اینجوری برای انتخاب پیکاپ راحت ترید تا برید دنبال صدای فلان نوازنده چون نتیجه نمیگیرید مگر اینکه ست کاملی داشته باشید ...

بعضی پیکاپ ها برای بعضی بدنه های خاص ساخته شدن و یا برای فینگر برد های خاص مثلا sh6 برای بدنه ی ماهوگانی و فینگربرد رز وود ساخته شده و اینجور که من از خیلیا شنیدم و خوندم رو باسوود اصلا جواب نمیده!!!به این مطالب تو کاتالوگ ها یا سایت ها توجه کنید که بعد پشیمون نشید!!!!

پیکاپ های با خروجی بالا و متوسط رو برای بریج و متوسط و پایین رو برای نک بزارید و بهتر اینه که یه خروجی بالا با یه خروجی پایین ترکیب بشه که همه رنج صدایی داشته باشین ...

به نوازنده های متال پیکاپ های با خروجی خیلی بالا و بالا رو پیشنهاد میکنم و به سولو آرتیست ها پیکاپ های تقریبا بالا و متوسط رو و برای دوستان راک نواز هم پیکاپ های وینتیج و همچنین سینگل هارو پیشنهاد میکنم...

به نظرم پیکاپ های هامباکر اکتیو بیشتر به در ریتم میخورن تا لید و سولو و سولو آرتیست ها رو از استفاده از این پیکاپ منع میکنم!!!

اگه یه جایی تو ریویو ها خوندین فلان پیکاپ bassy یا treibley هستش تعجب نکنید معمولا پیکاپ ها این خواص رو دارن که یا صدای بیس توشون قوی تره و بیشتر به درد ریتم میخورن مثل emg 81 یا تریبلشون قوی تره مثل sh4 jb و پیکاپی خیلی خوبه و به درد سولو زدن میخوره که بالانس باشه و به قولی middle ش بالا باشه یعنی نه بیسی نه تریبلی مثل evolution یا sh12 یا tone zone

پیکاپ های استوک کمی وجود دارن که خوب باشن(به پیکاپی که اریجینال روی سازه استوک میگن)مگر از این چند مدل گفته شدن باشن البته نه صیغه هایی مثل dimarzio/ibanez که به نظرم دروغ محضه و دی مارزیو هیچ نقشی توش نداشته چون اصلا با پیکاپ های دیمارزیوی اصل قابل مقایسه نیستن تازگی ها هم که ibanez/duncan اومده که خدا به خیرش کنه!!!!از پیکاپ های استوک بعضی مدل های فندر و بعضی مدل های t روی گیبسون های لس پاول و کوانتوم(qm) های آیبانز مخصوصا 1و2شون از بقیه قابل توجه تره و میشه ازشون استفاده حرفه ای کرد...

اینا چیزایی بود که به ذهنم رسید اگه سوالی چیزی دارید بگید جواب میدم یا اگر جایی اشتباهه بگید اصلاح کنم...

تا بعد...

rockguitar — Tue, 19 Sep 2006 23:29:50 GMT

سلام دوستان!!
این غیبت های پی در پی مارو ببخشید
امروز خواستم یه آپدیت بزنم هر چی فکر کردم چزی به ذهنم نرسید گفتم یه کار کنم!!!
شماها بگید من بنویسم یا سوال کنید اگه بتونم جواب بدم اینجوری مفید تره....
منتظرم
تا بعد

بررسی چوب های گیتار قسمت دوم

rockguitar — Mon, 28 Aug 2006 13:58:35 GMT

سلام
با تشکر از همه ی دوستانی که اظهار لطف کردن و منتظر پست و پست های بعدی هستن!!!!
بی مقدمه میریم سر چوب های باقی مانده:
3-الدر:
یه چوب متال!!!!بافت های این چوب شبیه باسووده اما تا حدودی متراکم تر و همچنین خیلی خشک تر و به خاطر همین بافت صدای تولید شده ازش یه صدای خشک و تیز در میاد که خوراک متال و مخصوصا سولو نوازی تو سبک های سریع تر متاله این چوب هم به هیچ وجه بیسی نیست و صدای بمش زیاد به درد نمیخوره اما صدای تریبل و زیرش با اینکه نزدیک باسووده اما خشک تره و برای سولوهای ترش متال دیگه غوغاست!!!!
با این همه فاکتور های مختص این چوب نزدیک به باسووده با این تفاوت که ساستینش تا حدودی بیشتره و به جاش یه خورده سنگین تره اما مجموع این مشخصات باعث میشه خیلی مورد علاقه و استفاده ی نوازندگان متال مخصوصا لیدر ها باشه از طرفی به خاطر صدادهی تیز و رساش تو بدنه ی خیلی از گیتارهای راک هم استفاده میشه که مهمترین نمونه ش اکثر گیتارهای فندر مخصوصا استراتوکستر هستن.
اگه یه نگاه به نوازندگانی که از این نوع چوب استفاده میکنن بندازین متوجه میشین این گیتار به چه دردی میخوره!!!
Randy Rhoads, Marty Friedman, Kirk Hammett, Dave Mustaine, Buckethead, Alexi 'Wildchild' Laiho
و...
در ضمن جمیع استفاده کننده گان از فندر نظیر جیمی هندریکس و کلاپتون و جانسون و مالمستین و .....
که بخوام بنویسم یه چند تا پست فقط مال اونا میشه!!!!!
گیتارهایی هم که با این چوب ساخته میشن اینا هستن:
مدلهای سیگنچر کرک همت و لایهو تو ای اس پی و اکثر مدلهای جکسون مخصوصا v و اکثر مدلهای فندرو...
خلاصه اینکه چوبیه که خیلیا استفاده میکنن اما اگر خوب نباشه کارایی لازم رو نداره و نوع خوبش هم کم گیر میاد ولی بیشتر به درد طرفداران سبک هایی مثل متالیکا و مگادث میخوره اونم تو سولو ها نه ریتم ها...
4-مپل:
استفاده از این چوب تو گیتار سازی همه گیر و فراوان نیست بیشتر از این چوب برای ترکیب با ماهوگانی استفاده میشه به این صورت که بدنه رو از ماهوگانی میسازن و بعد یع لایه مپل روش میکشن برای بهتر شدن صدا(من به شخصه هر کاری میکنم تغییری احساس نمیکنم غیر از اینکه سازهای پوشیده شده با مپل خوشگل ترن!!!!)به هر حال این کار خیلی رواج داره مخصوصا بین گیتارهای با قیمت بالاتر اما صحبت من الان در مورد این مسئله نیست.
چوب مپل دارای خواص خیلی شبیه به ماهوگانیه و از خیلی جهات با هم هیچ فرقی ندارن با این تفاوت که مپل نرم تر و سبک تره و طبعا دوامش هم کمتره .
گیتارهای زیادی رو با این چوب نمیسازن اما صدای استثنایی و بی نظیر گیتار جرج لینچ باعث شد این قسمت از مقاله رو به جای چوب های دیگه به این چوب اختصاص بدم...
به شخصه تجربه ی زیادی از نوازندگی با یه گیتار کاملا مپل ندارم به غیر از یه ناخنک تو یه مغازه به گیتار ای اس پی مدل لینچ که تنها گیتاری هم هست که میشناسم و میدونم کاملا مپله!!!!اما صدای جرج لینچ واقعا مسخ کننده ست و به همین دلیل به نظرم باید چوب خوبی باشه گرچه زیاد پیدا نمیشه و اون مدل گیتار لینچ هم یه چیزی حدود دو سه هزار دلار قیمت داره اینه که به کسی پیشنهادش نمیکنم ولی جدا صداش بی نظیره....
خلاصه اینکه اگه میخواید جرج لینچ بشید باید پی این چوب برید و در نتیجه مایه ی گزافی بپردازید!!!!

چوب های دیگه ای مثل زبان گنجشک(ash) یا پاپلر هستن که خوب اونا هم همه گیر نیستن و علاوه بر اون تجربه ی نوازندگی با اونا رو ندارم و صداشون رو هم نشنیدم!!!!
در مورد چوب های ترکیبی هم نظرم همونه که گفتم به نظرم اون لایه ی ترکیبی بیشتر به زیبایی قیافه ی گیتار کمک میکنه تا به صدا حد اقل من اینجوری حس کردم تا نظر دوستان چی باشه...

خلاصه اینکه گرچه صدای گیتار به خیلی چیزا بستگی داره و خیلی از این عوامل از چوب مهمتره اما چوب گیتار صد در صد تو گرفتن صدای مورد نظر دخیله و باید بهش توجه کنید تا صدای مطلوبتون رو بدست بیارید...
البته روی سخن من تو این دو قسمت بیشتر با لیدر ها و کلا کسانی که سولو میزنن بود کسانی که ریتم میزنن خیلی بهتره که ماهوگانی رو چوب مد نظرشون قرار بدن چون تو ریتم خیلی بهتر از بقیه جواب میده...

در مورد بقیه عوامل موثر تو صدا هم میشه از مهمترین هاش اینارو گفت :
پیکاپ و افکت و آمپلی فایر و در درجه های پایین تر سیم و کابل و ....
که در مورد آمپلی فایر مونو فوبیک حق مطلب رو ادا کرده و دیگه حرفی نمونده که در موردش نزده باشه در مورد افکت هم که اینقدر گسترده ست که بعیید میدونم کسی بتونه یه مقاله ی کامل در موردش بنویسه گرچه افکت خیلی جاها مخصوصا تو نوازندگی حرفه ای کاربرد کمتری داره و نوازندگان بزرگ دیستورشن رو از آمپلی فایر میگیرن نه افکت و افکت در بیشتر مواقع برای خوشگل کردن یا تقویت دیستورشن به کارمیره...
در مورد پیکاپ هم بازم مونو یه چیزایی گفته که خوب منم در آینده در تکمیل مقاله ش یه سری چیزا در مورد پیکاپ میگم که به نظرم یکی از حیاطی ترین فاکتورهای تولید صداست....

فکر میکنم برای این پست کافی باشه و با این سخنان گوهر بار بنده الان بتونید تشخیص بدید چه چوبی براتون مناسب تره به هر حال اگه سوالی انتقادی پیشنهادی فحشی بد و بیراهی چیزی دارید برام بنویسید جواب میدم!!!!
موفق باشید...

بررسی چوب های گیتار قسمت اول

rockguitar — Sat, 26 Aug 2006 15:54:03 GMT

سلام بر عشاق سینه چاک گیتار الکتریک یا به قول جماعت مدرن الکترونیک یا به قول پست مدرن گیتار برقی!!!!!حالا به هر لفظی که صداش میکنین بعد از سوالات مکرر از اینجانب در مورد چوب بدنه که چه تاثیراتی داره و اصلا چوب های مختلف چه تفاوت هایی دارن هر چی گشتیم یه منبعی تو دنیای مجازی به زبون فارسی پیدا کنیم که بهش ارجاع بدیم دیدیم ای دل غافل!!!!هیچ کدوم از فضلا و اساتید تا حالا به صورت تخصصی و موشکافانه در مورد چوب بدنه مطلب ننوشتن!!!!یه چیزایی پراکنده نوشته بودن که بازم قابل ارجاع نبود ما هم عزم جزم کردیم که تجربیات خودمون در این مورد رو اینجا بنویسیم که هم جواب سوال بعضی دوستان داده بشه هم یه نیمچه مقاله ای به فارسی در این مورد موجود باشه...
تو این پست در مورد چوب بدنه صحبت میکنم و اگر عمری بود در آینده در مورد چوب نک و فینگربرد هم یه چیزایی میگم که مطلب کامل بشه...
بریم سر اصل مطلب!:
اول از همه باید بگم بر خلاف تفکر بعضی از دوستان جنس چوب تو تولید صدای گیتار الکتریک حتی از نوع solid budy تاثیر مستقیم داره و بر خلاف افاضات بعضی از دوستان نمیشه از فایبر گلاس یا پلاستیک و فلز!!! ساخته بشه پس انتخاب چوب خوب برای تولید صدای مورد نظر یه امر کاملا جدی و حیاتی محسوب میشه با این مقدمه بریم سر مشخصات چوب های مختلف:
در بدنه ی گیتار های روتین و روز دنیا از سه چهار چوب مختلف استفاده میشه که عبارتند از:
چوب درخت ماهون(mahogany)
چوب درخت لاله ی امریکایی(basswood)
چوب درخت توسکا(alder)
چوب درخت افرا(maple)
البته aghatis هم هست که به نظرم با چوب صندوق میوه هیچ فرقی نداره و حرف زدن در موردش وقت تلف کردنه!!!!!
خوب تک تک این چوب ها رو بررسی میکنیم تا به یه جایی برسیم:
1-ماهوگانی
از چوب مورد علاقه ی خودم شروع میکنم!!!!این چوب دارای چگالی بالا و ترکام خیلی زیاده و رطوبت و گرما و سرما توش تاثیری نداره از بافت های متراکم درست شده و به همین دلیل از چوب های دیگه خیلی سنگین تره رنگش معمولا تیره ست و بیشتر هم تو امریکا پیدا میشه...
صدایی که از این چوب تولید میشه یه صدای گرم و به قولی چاقه!!!یه صدایی که مشخصات باسش خیلی بیشتره و به قولی بیسی تره و با توجه به این مشخصه به درد نواختن ریتم هم میخوره به همین جهت این چوب بیشتر مورد استفاده ی لیدر ها قرار میگیره که هم سولو میزنن و هم ریتم...
صدای تریبل این چوب هم یک صدای چاق و گرمه و بیشتر برای نوازندگی در سبک های اگرسیو و متال به کار میره...مسئله ی خیلی مهمی که در مورد این چوب هست ساستین بالای این چوبه به این معنی که امتداد صدای تولید شده با این چوب خیلی بیشتر از چوب های دیگه ست و شما اگر در شرایط مساوی دو سیم برابر از دو گیتار که یکی ماهوگانیه و اون یکی یه چوب دیگه رو با هم به صدا در بیارین صدای گیتار ماهوگانی بیشتر دووم میاره که این یه امتیاز بزرگ تو نواختن محسوب میشه...
از عیوب این چوب فقط میشه به سنگین بودنش اشاره کرد که واقعا تو اجراهای لایو مشکل بزرگیه اگه تا حالا یه گیبسون لس پاول دست گرفته باشید متوجه میشید که چی میگم!!!
ولی در کل به نظرم به سنگین بودنش میارزه و یه صدای قوی و گرم و رسا تولید میکنه که تو لید ها واقعا تاثیر گذاره و به نظرم حق مطلب رو تو کارای اگرسیو ادا میکنه...
گیتارهای ساخته شده با این چوب رو هم تو همه ی برندها میتونید ببینید ولی از معروفتریناش میشه به گیبسون لس پاول مدلهای بالای ای اس پی چند مدل از پرستیژ های آیبانز و همچنین گیتارهای سری s که با کاری که روشون شده و در اطراف لبه ها تراشیده شدن از وزنشون هم کم شده و شما صدای ماهوگانی دارید با یه بدنه ی سبک!!!!که به نظرم پرستیژهای sحرف ندارن برای لیدر ها و یا گیتار های خوب جکسون و...
آرتیست هایی هم ک ماهوگانی دست میگیرن عبارتند از:
Randy Rhoads, Gary Moore, Buckethead, Mark Knopfler, Jimmy Page, Kirk Hammett, Slash, Michael Schenker,Andy Timmons
و.....
البته خیلی از گیتاریست های بالا از چوب های دیگه هم استفاده میکنن که به موقعش میگم...
خلاصه دوستانی که با سبک های لیدریه دهه ی هشتاد و اگرسیو پلینگ مثل دیمبگ دارل خدا بیامرز یا مایکل رومئو حال میکنن برن دنبال ماهوگانی (اسم این دو نفر رو هم به لیست بالا اضافه کنید!)

2-باسوود:
پرطرفدار ترین چوب گیتار دنیا!!!!
این چوب دارای بافت های بازتری نسبت به ماهوگانیه و همچنین بی نهایت سبک تره در نتیجه صدایی نازک تر و شفاف تر و تیز تر تولید میکنه که میره تو مایه های جیغ!!!!!و بیشتر مورد استفاده سواو آرتیست ها و نوازنده های پراگرسیوه چون به خاطر صدای نازک و شفافش گوشنوازتره و سبک های آرومتر و هنری تر !!! رو تحت پوشش خودش میاره صدای بیس آنچنانی نداره و برای بیسی کردن صداش کلی باید با افکت و پیکاپ ور بری و در نهایت هم آنچنان که باید نتیجه نمیگیری ولی صدای تریبل خوبی داره و اگر از جنس خوبی باشه صداش خیلی دلنشین و زیباست که سولو آرتیست ها از این مزیت استفاده میکنن واز اول تا آخر کاراشون سولو میزنن!!!!!!!!
اما از شوخی گذشته بیشتر به درد سبک های پراگرسیو و لطیف تر میخوره و صدای نوع امریکاییش خیلی خوبه...
در مورد ساستین هم باید بگم قابل قبوله گرچه به ماهوگانی نمیرسه اما گلیم خودش رو از آب بیرون میکشه!!!!!بازم اینجا ساستین جنس امریکاییش خیلی خوب و قابل قبول تره(American basswood)
گیتارهای از این جنش خیلی سبکن و مشکلی برای شانه های گیتاریست ایجاد نمیکنن که این یه حسن بزرگه...
معروفترین گیتارهای این جنس رو هم شاید بشه اینا رو نام برد:
گیتارهای آیبانز مخصوصا در بهترین حالتش پرستیژها و از اونا بهتر گیتارهای جم آیبانز(مدلهای استیو وای)
گیتارهای ال تی دی اکثرا و بعضی مدل های فندر...
البته تمام برندهای دنیا از این چوب دارن من چند تایی رو که به ذهنم میرسید گفتم...
آرتیست های باسوود استفاده کن هم اینا هستن !!!:
Eddie Van Halen, Joe Satriani, Steve Vai, John Petrucci, Paul Gilbert, Steve Morse
و...
که میبینید جمیع سولو آرتیست های مشهور اینجا جمعن!!!!
دوستان طرفدار سبک های سولو آرتیستی و به قولی سبک جو ساتریانی برن دنبال این جنس ضرر نمیکنن!!!!
خیلی زیاد شد!!!دو تا چوب باقی مونده و نتیجه گیری نهایی رو میزارم برای پست بعد البته اگه اجل مهلت بده!!!!!
موفق باشید...

rockguitar — Fri, 25 Aug 2006 07:54:16 GMT

سلام
غیبت بلند مدت من رو ببخشید دوستان زندگی و هزار درد سر!!!!!
از این به بعد سعی میکنم بیشتر بیام و به چرندیاتم ادامه بدم!
این آلبوم جدید مارتی هم مزید بر علت شد که ما با اینترنت و بلاگ و گیتار و اینا قهر کنیم!!!
ما هر چی گوش کردیم بیشتر به این ایمان آوردیم که آقا به قول مونوفوبیک موزیک خوب مرده ....
به نظرم ارزش ریویو هم نداره اما یه چند مطلب در موردش بگم بد نیست:
1- جان پتروچی کجای این کاره؟؟؟اگه یکی تونست تشخیص بده این بنده خدا کجا گیتار زده به ما هم بگه فیض ببریم چون اصلا رد پای جان پتروچی توش نیست!!!
2- این استیو وای کی میخواد یه کار جدید و همراه با خلاقیت ارائه بده؟؟؟تموم سولو ها دقیقا هموناییه که طی این بیست پنج سال کار حرفه ایش زده دیگه واقعا تکراری شده...
3- بیلی شیهان بد نیست اما فقط تو یه آهنگ!!!بقیه ی ترک ها اصلا بیس نداره!!!!!!
4- مقدار سولوهای مارتی به نصف رسیده نسبت به music for speeding نه تکنیک جدیدی نه خلاقیتی تمام آلبوم پر از کلیشه هایی که 20 ساله داره تکرار میشه...
5- یکی از ترک ها یه خواننده ی ژاپنی داره که با طرز خوندنش به تمام دنیای راک و متال دهن کجی میکنه!!!اون دیگه واقعا افتضاحه آلبومه!!!
6- ترک viper از کارای خوب آلبومه البته برای گیتاریست ها و علاقمندان به وای و مارتی...یه دوئت گیتار جالب بین استیو وای و مارتی که تقابل تکنیکشون گرچه تکراری اما جالبه...
7- از زیباییه شنیداریه بعضی ترک ها نمیشه گذشت اما اونم نه در سطح خیلی بالا در یه سطح قابل تحمل!!!!
خلاصه اینکه اصلا حال نکردیم شایدم اینقدرا بد نباشه و چون من متظر یه کار خدا بودم اینجوری تو ذوقم خورد اما به نظرم یه کار خیلی تکراری و نخ نمای متاله که با وجود تاکید مارتی بر اگرسیو بودنش بازم رگه های موسیقی ژاپنی در کل آلبوم دیده میشه...
به هر جهت من که خوشم نیومد دوستان گوش بدن نظرشون رو بگن خوشحال میشیم شاید من خیلی توقعم بالاست شایدم این آلبوم زیاد جالب نیست در هر صورت منتظر نظراتتون هستم
تا بعد...

معرفی آلبوم جدید باکت هد

rockguitar — Sat, 10 Jun 2006 01:43:59 GMT

سلام
یه چند وقتیه آلبوم جدید باکت هد گیتاریست مورد علاقه م رو با رشادت و مجاهدت!!!!گیر آوردم و گوش دادم...
البته این بنده خدا تو مایه های علیرضا افتخاری خودمونه و سالی 5 6 تا آلبوم رو حتما ریلیز میکنه!!!!و گیر آوردنش برای ما عملا غیر ممکنه اما من سعی میکنم کارای خوب و معروفش رو خیلی سریع گیر بیارمتا از این خدای گیتار غافل نشم!!!!بین کارای سال 2006 هم یکی هست که از همه معروفتر و مطرح تره و توجه ها اکثرا به اون جلب شده ما هم گیرش آوردیم ببینیم چیه و از اونجا که حالی کردیم و صفایی بردیم از شنیدنش گفتیم ی معرفی ازش بکنیم دوستان هم برن دنبالش و از این فیض عظیم بهره مند بشن...
اسم این آلبوم هم اینه:
The Elephant Mans Alarm Clock
به حق چیزای نشنیده!!!!
در مرحله ی اول آدم با شنیدن این اسم یاد آلبوم Cuckoo Clocks of Hell میفته که البته بیراه هم نیست !!!!
خوب با هم یه مروری روی کارا داشته باشیم:

Thai Fighter Swarm
یه کار شرد با همون هارمونی پیچیده و ملودی های بی خیال گام!!!!که تقریبا یه جورایی امضای باکت شده یه کار دقیقا تو مایه های همون آلبوم سال 200 شCuckoo Clocks of Hell مدتش 2:32 هستش و به نظرم دیگه خیلی تکراری شده!!!!یا شاید میخواد چیزی بگه که من نمیفهمم اما 50% کاراش تو همین مایه ست و من زیاد خوشم نمیاد گرچه از لحاظ تکنیکی و هامونی پیچیده قابل توجهه ولی احساسی توش نیست البته به نظر من...

Final Wars
یه ترک خدا!!!!!!با سه چهار تا سولوی خیلی خیلی احساسی و جالب ...به نظرم یه کار خالص هوی متاله با ریتم های خیلی قشنگ و دینامیک و سولوهای خوش آب و رنگ و در عین حال تیره و سنگین...یکی از سولوها رو هم با سوییچ قطع فرکانس روی گیتارش میزنه که دیگه محشره و خیلی جالب مدت این آهنگ 4 دقیقه هست و به نظرم شاید بهترین کار آلبوم باشه یا حداقل از بهترین ها...

Baseball Furies
یه کارهوی متال دیگه با یه ریتم خیلی قشنگ و یه سولوی جذاب که خیلی فضای تیره ای داره و از این جهت خیلی شبیه کارای هوی متال کلاسیکه مدت آهنگ هم 2:38 دقیقه ست و فقط وقت میکنه یه ریتم بزنه و سولو و یه اوترو که این ترک تموم میشه!!!خیلی مختصر و مفید!!!!

Elephant Man's Alarm Clock
یه بار دیگه بی خیال گام و احساسات فقط گیتار بزن!!!!!اینم تو مایه های آهنگ اول آلبومه البته با یه سولوی خیلی خیلی خفن که فقط نمایش تکنیکه البته ایرادی برش وارد نیست که حس آهنگ رو از بین برده چون کل آهنگ اصلا حسی نداره و با سولو کاملا مچ شده !!!!!تو 3:21 دقیقه فقط شرد گیتار میشنوید و ریتم های خیلی خیلی سنگین و غیر ممکن از لحاظ اجرا!!!

Lurker At The Threshold (Inspired by H.P. Lovecraft) Part 1
از اینجا به بعده که به نظرم اکثر گروه ها و موزیسین های حال حاضر باید بیان لنگ بندازن!!!!البته این نظر منه دوستان میتونن این نظر رو نداشته باشن اما به نظرم با این آهنگ 4 پارتی سر تعظیم لیکویید تنشن هم فرود میاد وای به حال بقیه ی دوستان آشنایان اهل متال!!!!!
این پارت 3:51 دقیقه هستش و فقط از ریتم های متنوع هوی متال تشکیل شده و با یه هارمونی خیلی پیچیده تنظیم شده و تعویض ریتم ها هم محشره و جالب توجه اینه که تمام ریتم ها خیلی خیلی قشنگ و با احساسن و خیلی رو آدم تاثیر میزاره در نهایت بعد از قطع آخرین ریتم با یه آرپژ ساده و زیبا وارد پارت بعد میشه...

Lurker At The Threshold Part 2
آرپژ پارت قبل ادامه پیدا میکنه تا سولوی اصلی آهنگ برسه که واقعا قشنگه یه چیزی تو مایه های see of the expanding shapes یه کم هارد تر و تکنیکی تر ولی با همون احساس بی نظیر...
بعد از نواختن سولوی خیلی جذابش با یه ریتم به پارت بعد متصل میشه نکته ی قابل توجه پارت دوم نوازندگی بی نظیره درامره که نمیدونم کیه!!!هیچ جا هم ننوشته حتی رو آلبوم کاور !!!!اما خداست!!!!

Lurker At The Threshold Part 3
تکنیکال ترین پارت این آهنگ این پارته با شروع شدن این پارت سریع یه سولوی خیلی خیلی تکنیکی اجرا میکنه و بعد به ریتم خیلی قشنگ متصلش میکنه و یه سولوی دیگه هم که موزیکال تره و بی نهایت شبیه کارای مارتی فریدمنه اجرا میکنه و دوباره یه ریتم قشنگ دیگه!!!و در نهایت با یه آرپژ میره تو پارت آخر

Lurker At The Threshold Part 4
این پارت هم مثل پارت اول فقط از ریتم تشکیل شده و ریف ها و آرپژ های بی نهایت زیبایی داره و نوازندگی درام هم که واقعا محشره هر کی فهمید کیه به ما هم بگه صواب داره!!!!وپارت و در کل آهنگ با یه آرپژ تموم میشه...
در سراسر قطعه هارمونی بی نهایت پیچیده ست و ریتم ها هم که یکی از مشخصه های اصلی کارای باکت هست مثل همیشه زیباست با وصف اینکه آهنگ هاش بی کلامه اما خیلی لیدری تا میکنه!!!یعنی مثل سولو آرتیست ها از اول تا آخر سولو نمیزنه گاهی وقتا 2 دقیقه ریتم میزنه برای یه سولوی یه دقیقه ای ولی به نظرم خیلی قشنگ از کار درش میاره...

Oakridge Cake (Tribute to Kool Keith)
یه کار کاملا ریتمیک بدون هیچ سولویی و خیلی ساده!!!فقط چند ریتم زیبا پشت سر هم عوض میشن و آهنگ تموم میشه ولی به نظرم خیلی قشنگ و آروم بخشه!!!این آهنگ برای کول کیت نواخته شده که یه آرتیست هیپ هاپه و یه تهیه کننده حالا نمیدونم چه ربطی به باکت داره که براش آهنگ ساخته ولی تو بیوگرافیش خوندم رفاقت نزدیکی با کرت کوبین داره این بنده خدا و غکر کنم اصلا یه پاش تو راک و این حرفا باشه....

Gigan
اول که شروع میشه آدم فکر میکنه یکی از اون کارای تکنیکال خالصه اما به سرعت تغییر فاز میده و میره تو سبک هوی متال خالص و دوباره ریتم!!!و به سرعت هم یه سولوی خیلی ساده و کوتاه اجرا میکنه و با یه وقفه ی چند ثانیه ای به سولوی دوم که تو مایه های همین سولوئه و از اونجا هم به همین شکل به سولوی سوم که خیلی تکنیکال تره وصل میشه!!!!!(چی شد!!!)بعد هم سریع آهنگ رو تموم میکنه کلا انگار خیلی عجله داشته برای اینکه تمام کارا خیلی مختصر و مفید هستن!!!

Droid Assembly
یه کار بی خیال گام و این حرفای دیگه!!!اما فرق عمده ش اینه که از اول تا آخر سولوئه و اونم یه سری سولوهای بدیع و تازه با استفاده از افکت های مختلف و عجیب قریب که یکیش همون شوییچ کبلر گیتارشه و یکیش هم که افکت شبیه صدای ربات های کامپیوتری و....کلا خواسته یه نمایشی رو افکت ها داده باشه!!!!

Bird With A Hole In The Stomach
این ترک هم کاملا هوی متاله و خیلی آدم رو یاد کارای هوی متال متالیکا میندازه با همون ریتم های آروم و سنگین و گاه گاهی هم یه صداهایی از گیتار در میاره شبیه صدای پرنده ای که گلوش سوراخه!!!!!
با یه ملودی میره سراغ سولو و یه سولوی کوتاه اجرا میکنه و یه مقدار ساکت میشه و بیس و درام ادامه میدن...بعد یه سولوی خیلی عالی اجرا میکنه که اگرسیو ترین و راک ترین سولوی این آلبومه و دوباره مفداری سکوت و سولوی سوم دقیقا تو مایه های دومی که به نظرم از این کار یه ترک بی نظیر هوی متال ساخته...

Fizzy Lipton Drinks
آخرین و بلندترین ترک این آلبوم به طول 10 دقیقه که البته به نظرم از دو پارت مجزا تشکیل شده پارت اول تو مایه های ترک قبلیه و یه سولوی ساده و جذاب هم داره بعد حدود 2 دقیقه همه ی نوازنده ها قطع میکنن و هیچ صدایی نمیاد !!!!!بعد درام و گیتار شروع میکنن و یه قطعه ی تک نوازی کاملا وسترن دقیقا تو مایه های سولو گیتار هایی که با گانز اجرا میکرد البته تو لایو ها...برای علاقمندان به موسیقی وسترن جدا کار جالب و زیباییه...یه چند دقیقه ای امپروایز میکنه و بعد تموم میشه...

به نظرم چه از لحاظ موسیقی چه از لحاظ گیتار نوازی یکی از کارای عالی باکت هد و یکی از شاهکار های هوی متال محسوب میشه چه از لحاظ ریتم چه سولو واقعا قابل توجهه در عین حال نوازندگی درام هم محشره و بیس هم خوبه که فکر میکنم بیس کار خودش بوده...
شنیدن این آلبوم رو به تمام دوستداران موسیقی خوب و دوست داران گیتار و دوست داران هوی متال پیشنهاد میکنم ما که دوستدار هر سه تای اینا بودیم کلی فیض بردیم و ذوق کردیم تا نظر شما چی باشه...
تا بعد